De Slegte column van...

Chantal CC Kuipers

Liefdesverklaring

Daar lig je naast me. Verboden fruit smaakt het zoetst. Zacht streel ik je, en even droom ik weg. Ik denk eraan hoe fijn het is als de zon op vakantie op mijn huid brandt, en jij dan naast me ligt.

Hoe ik hoop dat de kinderen vlug gaan slapen 's avonds zodat ik dan dichter bij jou kan zijn. Heel even is het moeilijk. Waarom kan een ander niet begrijpen wat jij voor mij betekent? Dat jij mijn dagen zo mooi maakt. Dat het door jou voelt alsof ik in een andere, betere wereld leef. In een wereld waar ik nog gered kan worden door jou. Waarom moet ik je soms dan verbergen voor de buitenwereld. Bang dat mensen zeggen: "Heb je je nu al weer laten verleiden?"

Ik weet dat ik teveel van je verwacht, maar geef toe: je schept deze toch ook zelf? Door zo naar me te kijken, me te verleiden...! Ik snuif je geur op. Je ruikt zo gewoon vertrouwd. En toch telkens weer zo anders. Zo naar jezelf.

Dromerig sta ik op. Ik neem je mee, naar boven. Ssst... want de kinderen slapen. Boek, heerlijk boek... elke keer ben je weer zo veel mooier dan verwacht.

Reageren?
Wilt u reageren op deze column? Stuur uw bericht naar webredactie@deslegte.com.

Column insturen
Heeft u ook een verhaal over een gelezen boek, een boek dat u in de trein of op vakantie bent verloren, een (jeugd)herinnering aan een bepaalde titel... Kortom, een column over een boek in de brede zin van het woord? Mail het naar webredactie@deslegte.com. Fictieve verhalen mogen natuurlijk ook. Lengte: 400 woorden. Over plaatsing wordt niet gecorrespondeerd. De redactie behoudt zich het recht voor inzendingen in te korten indien noodzakelijk.

De vorige column was van:

Jean Tee

Inkoop

‘Goedemiddag, kan ik u ergens mee helpen?’
   ‘Nou, ik hoop het. Ik heb namelijk een aantal boeken waar jullie wellicht baat bij hebben. Mijn tante kan niet meer op zichzelf wonen en nu zijn we de boel een beetje aan het opruimen.’
   De vrouw zet een grote doos met een plof op de balie neer. Ze is een jaar of veertig en kijkt mij verwachtingsvol aan.
   ‘Ik zal eens kijken,’ zeg ik glimlachend en ik begin de doos uit te pakken. Alle boeken van Het Beste op de ene stapel, samen met de vergeelde romans zonder stofomslag en de boeken uit de landenreeks. Dat leuke oude kookboek met de mooie illustraties en het puzzelwoordenboek op de andere.
   ‘Jeetje, wat gaat dat snel zeg,’ klinkt het verbaasd. Een beetje sceptisch ook.
   ‘Ja, ik heb het vaker gedaan,’ grap ik flauw, om vervolgens toch maar een korte uitleg over de selectiemethode te geven.
Ik schrik een beetje als Het Indië boek van uitgeverij Waanders uit de doos pak. Een klein, maar vrij dik boek met zwart/wit foto’s van het oude Nederlands Indië. Zie meteen mijn oma voor me, langzaam bladerend in dit boekje, zittend aan de tafel met het plastic zeil erop. Ik ruik de geur van de serviceflat in Wassenaar, waar zij en opa meteen na het pensioen waren gaan wonen en hoor haar vragen ‘Gaan jullie alweer?’ Het had vroeger zo verwijtend en manipulatief geklonken, later oprecht verdrietig en op het eind hol, gewoon iets om te zeggen bij het afscheid.
   Om mij een houding te geven, blader ik wat door het boekje en bekijk een paar van de vertrouwde foto’s. Twee jaar geleden zijn wij er naartoe gegaan, met het kleine plukje familie dat er van onze tak nog over is. We ontmoetten daar andere familieleden van wie wij daarvoor alleen wel eens vaag hadden gehoord en we bezochten de plaatsen die wij kenden van de foto’s en uit de spaarzame verhalen. Fort Rotterdam in Makassar, waarover mijn oma zei dat ze er was geboren, het spoorweggebouw in Semarang waar ze misschien wel was aangekomen nadat ze als jonge vrouw van Celebes naar Java was gekomen om naar de kweekschool te gaan. Ze ontmoette daar mijn opa, een ‘gelijkgestelde’ Chinees, zoon van een rijke wegenbouwer. Diens huis was afgebroken, maar de muur met de zwaluwnestjes voor de beroemde ‘vogelnestjessoep’ waar wij vroeger over hoorden stond er nog en was nog altijd in gebruik. Bij Borobudur poseerden wij op dezelfde plek voor familiefoto’s als zij hadden gedaan, 70 jaar eerder.
   De gebouwen van de foto’s uit hun eigen albums en uit dit boekje stonden er, ze bleken echt te bestaan. Stille getuigen van voorbije levens, van een voorbije tijd.
   ‘Deze boeken kunnen we helaas niet gebruiken, voor deze stapel kan ik u 15 euro bieden, maar wilt uw tante dit boekje misschien toch niet zelf houden?’