Vogels die vlees eten

Vogels die vlees eten
Thijs de Boer
Samenvatting

Een snijdende, dwingende nieuwe stem in de letteren

‘Elke keer als ik bid, die paar keer per jaar, eindig ik met: “Je begrijpt wel wat ik bedoel.”’

Met Thijs de Boer leert de Nederlandse literatuur een nieuwe stem kennen. Een stem die snijdt, maar waar je naar móét luisteren.
De tien verhalen in Vogels die vlees eten gaan over mensen die de zwaarte van het leven maar nauwelijks aankunnen: zoons en vaders, broers, geliefden en gekken. En hoe ze in hun onmacht vaak op nog slechtere plekken terechtkomen dan waar ze begonnen. In werelden die in eerste instantie veilig ver van de onze lijken te liggen maar die uiteindelijk toch meer dan herkenbaar zijn.
In een bondige, eerlijke en vaak rauwe stijl vertelt De Boer je de waarheid, hij laat je lachen en breekt vervolgens je hart. En uiteindelijk kun je als lezer niets anders doen dan de personages vergeven, omdat ze even zwak en sterk zijn als wij allemaal.

‘En daarna moet ik denken aan de lachgeluiden van comedyseries, de lichtflitsen en paddenstoelen van een nucleaire aanval (altijd overdag), kwaadaardige moedervlekken, vogels die vlees eten, de Heimlich-greep, zonsverduistering, onsterfelijkheid en ruimteschepen.’

‘Er zijn weinig vogels die vlees eten maar er zijn wel heel veel lezers die Vogels die vlees eten moeten lezen.’ Herman Brusselmans

‘Een veelbelovend debuut. […] De Boer kent zijn personages heel goed, weet vaak de beklemming die hen beheerst, over te brengen op de lezer. […] Hij gebruikt taal niet om te imponeren, maar om zijn verhalen scherpte te geven. […] Met de verhalenbundel Vogels die vlees eten heeft Thijs de Boer aangetoond hoe onterecht het is, alleen om romans te schreeuwen.’ Het Parool

‘Zeer interessante debuutbundel [...] Even fraai als aangrijpend [...] Net als bij Tsjechov zijn de personages van De Boer op zoek naar een verhaal en treffen we vertellingen aan die het niet van een plot hoeven te hebben. [...] Een bundel waar je eindeloos uit wil citeren.’ De Groene Amsterdammer

‘Het zijn donkere verhalen die schuren. Thijs de Boer trekt je als een soort Edgar Allen Poe in een verhaal. Maar bovenal is hij heel erg grappig. Zijn verhalen hebben een soort David Lynch-achtige gekte [...] Hij schrijft heel gedreven, met korte zinnen, waardoor je ook heel gedreven gaat lezen. [...] Geweldig boek, heel goed. Als Thijs de Boer niet binnen een jaar een beetje prijs van allure wint, krijgt hij van mijn een hele grote fles champagne.’ Chris Bajema, NPS Kunststof

‘Sommige boeken zijn zo goed dat het gevaarlijk wordt: je loopt onder de tram, vergeet te eten, zet relaties op het spel – als je maar verder kunt lezen. [...] De Boer zegt meer in een paar zinnen dan de meeste schrijvers in een hele roman. [...] Feilloos getimed: de manier waarop De Boer naar zijn punchlines toewerkt – of eigenlijk, de manier waarop hij alle overbodige informatie weglaat, zodat elke zin als een punchline voelt. [...] Zorgvuldig beredeneerde waanzin. Af en toe doet het denken aan Sartres verhalen.’ Vrij Nederland

‘Een geslaagd kunstwerkje over de normaalheid van buitengewone personen. De Boer weet haarscherp de absurde karaktereigenschappen van elk van zijn personages te vangen. De schrijver gebruikt minieme karakterdetails om aan te tonen dat excentriciteit eigenlijk heel erg “normaal” is. [...] Het ontroerende aan Vogels die vlees eten zijn de onverwachte lichtpuntjes temidden van de chaotische eigenaardigheid. [...] De afzonderlijke verhalen zijn stukjes kunst op zich.’ cultuurbewust.nl

‘Juist de grote verwarring creëert een uitermate beklemmende sfeer. Dat maakt de verhalen bijzonder sterk. Die beklemming zit overigens niet alleen in de geestestoestand van de personages, ook de onderkoelde manier waarop over hen verteld wordt draagt daaraan bij. Door de scherpe wendingen en de schrille contrasten is een ijzige rilling over je rug zo nu en dan niet te onderdrukken. [...] De Boer heeft een heel strakke, onomwonden manier van vertellen. Hij laat zien het korteafstandsgenre heel goed te beheersen. De verhalen roepen een indrukwekkende spanning op tussen waarheid en waanbeeld, tussen onwetendheid en bedrog.’ recensiesweb.nl

‘Een debuut dat zeker getuigt van kundigheid. [...] Schrijnend en meelijwekkend, dat zijn de tien verhalen stuk voor stuk. De Boer toont een groot inlevingsvermogen en presenteert een geheel eigen stijl. [...] De Boer kan dat, en goed ook: dingen beschrijven zonder ze te beschrijven.’ Nederlands Dagblad

‘De personages van Thijs de Boer bedenken verhalen om te overleven. Hun fictie is van levensbelang. Lees Thijs de Boer!’ Ton Rozeman, ShortStory.nu

‘Thijs de Boer heeft het vermogen je bij de hand te nemen, je die wereld vol kleine waanzin in te leiden en je te verzekeren dat er niets aan de hand is. Eenzaamheid heeft een nieuwe chroniqueur gevonden.’ Walter van den Berg, auteur van De hondenkoning en West