Geuren en kleuren

Geuren en kleuren. Een sociale en economische geschiedenis van Vlaams-Brabant, 19de en 20ste eeuw Heyrman gelegen in het land. Dit boek presenteert de resultaten van een nieuw historisch en economisch onderzoek naar het samenspel van geografische kenmerken, de ontwikkeling van bevolking en infrastructuur, ondernemerschap en sociale bewegingen, die de sociale en economische ontwikkeling van de provincie bepaald hebben. Vlaams-Brabant was en is een groene provincie. De landbouw bepaalde het landschap, het verstedelijkingsproces, de industrialisatie en misschien zelfs de mentaliteit. In de zee van groen vormden de steden kleine industriele eilanden, waar landbouwproducten bewerkt werden. De geuren van mout en suiker hangen reeds meer dan tweehonderd jaar over deze steden. De grijze steenwegen, blauwe kanalen en roestbruine spoorwegen vormden de hefboom voor de economische ontwikkeling van Vlaams-Brabant. De centrale ligging van de provincie heeft ook een belangrijke rol gespeeld in de omschakeling van een industrie- naar een diensteneconomie. Tegelijkertijd vormt de verkeersknoop een steeds nijpender probleem. Vlaams-Brabant gebleven. De provincie is een lappendeken. Er zijn zes regio's te onderscheiden - Hageland, Haspengouw, Leuven, Pajottenland, Vilvoorde en Zenne & Zonien - elk met hun eigen geur en kleur. Brussel was en blijft een belangrijk centrum, met grote economische uitstraling en aantrekkingskracht. De sociale bewegingen - de blauwe liberale, de rode socialistische, de gele of groene katholieke - hadden het aartsmoeilijk om in de besloten leefwereld van Vlaams-Brabant binnen te dringen, maar hebben uiteindelijk allemaal hun plaats veroverd. De sociale en economische ontwikkeling van Vlaams-Brabant werd evenzeer bepaald door lokale factoren als door landelijke en internationale ontwikkelingen. Aan die interactie besteden de auteurs van dit boek dan ook ruimschoots aandacht (Peeters 2001)