Mensenpraat

Mensenpraat. Armando's belangstelling gaat onwillekeurig uit naar de gesprekken die als onbeduidend gelden, naar de nodeloze mededelingen, naar de taal der vertwijfeling, naar de taal als strohalm, naar de woorden, die de stilte overwinnen. Het zijn gesprekken die na enkele ogenblikken vergeten zijn, die in rook opgaan. Voor Armando (1929) een reden te meer om ze op te tekenen. Geen woord in Mensenpraat is verzonnen.