Reis naar het ongerijmde

‘Weet je waarom ik zo blij ben? Omdat moeder me herkende. Ze herkent me nog. Ik ben vijftig jaar en wat vind ik het allerbelangrijkste, wat geeft me uiteindelijk het gevoel dat ik besta? Het feit dat een oude vrouw in een verpleeghuis nog steeds weet wie ik ben.’ Dit zegt de ene broer, de medicus, tegen de andere broer, de filosoof, die beiden net hun vader hebben verloren en hun moeder in het verpleeghuis hebben gebracht. Weerloos zijn ze tegenover de gedachte, dat ze bijna wees zijn. Of dat in feite al zijn, want hun moeder raakt langzaam haar geheugen kwijt.
Ze schilderde haar zonen, haar boerderij, het land dat haar omringde en die schilderijen zijn de stille getuigen van wat ze ooit heeft gezien, maar nu niet meer weet te duiden. Eén van de beide zonen vertelt ons het verhaal van haar transformatie, heel precies en met veel herkenbare details. Zijn dagelijkse bezoeken aan haar vervreemden hem van zijn gezin en laten hem geheel opgaan in de rare en soms ongewild grappige aspecten van haar ziekte. Zijn lievelingstante had op het laatst van haar leven ook zo’n afwezige blik gehad. Zou deze ziekte erfelijk zijn?
Michael Ignatieff schreef met Reis naar het ongerijmde een boek, dat indruk maakt door zijn inzicht en zijn ingetogenheid.