Spelen en figuren

Spelen en figuren beschrijft de toneelkunst en processiecultuur in het Oudenaarde van de vijftiende en zestiende eeuw. Deze Vlaamse stad kende toen een bloeiend literair leven, niet twee rederijkerskamers, Pax Vobis en De Kersauwe, als belangrijkste dicht- en toneelgezelschappen. Onder leid1110van een reeks vermaarde dichtmeesters en regisseurs, onder wie Matthijs de Castelein, werden tal van kerkelijke en wereldlijke feesten opgeluisterd met poëzie en drama. Hoogtepunt van de stedelijke feestcultuur was de jaarlijkse processie op Sacramentsdag, -waarin een groot aantal figuren of tableaux vivants werd vertoond. In Oudenaarde waren meer van dergelijke figuren te zien dan in enige andere ommegang van de Nederlanden. Van heinde en ver kwam men naar de stad om ze te aanschouwen. De tableaux verbeeldden thema's uit de middeleeuwse romanliteratuur, uit wonderverhalen, heiligenlevens, liet lijdensverhaal en de bijbel. Aldus weerspiegelt het Oudenaardse figurenprogramma de rijke stadscultuur van late Middeleeuwen en de vroeg- moderne tijd, in het bijzonder' de vroomheid van leken, waarin beelden - levende beelden en beeldende kunst - zo'n belangrijke rol vervulden.