Vruchtwatervuurlinie

C. Buddingh'-prijs 2019!

In dit debuut van Roberta Petzoldt gaat het onderbewustzijn een race aan met het bovenbewustzijn. Vruchtwatervuurlinie gaat over het verlangen om meer te zijn en jezelf dieper te kennen. De bundel is een oorlog tussen donsveertjes. Petzoldt bouwt met haar beeldende brein landschappen, tranen, schaduw, gestamp, knoeien, grommen en broeien. Zinnen die zich in rupsende bochten wringen, en herinneringen die aan komen sloffen.Een nieuwe poëziedebutant bij Van Oorschot die zowel aansluiting vindt bij andere Nederlandse dichters als een volstrekt nieuw pad weet te volgen.Vluchtstrookin de sluierbewolking loop ik met een springsoldaat naar zijn laatste avondmaalze hebben niet op ons gewachtboven het gebroken brood vliegt een bloedrode heidelibelde soldaat maakt een tekening voor zijn moeder op het tafelkleedpiepjonge populieren worden met ziekenhuisgroene buizen ondersteundik zie koorddansers op de treinkabelshij ziet kraaien, boven het bosmijn jas heeft dezelfde kleur als de geluidswand auto’s schieten als kogels over het asfaltin zijn glazen bol ziet de wetenschapper willekeur, grabbelt in wolkjes koolstof, voor 25 centGoorkeel en Schroomhoop dampend in hun deeltjesversnellende vliesijzeren konijnen zoeken naar klaverze vinden roestrode zuring, ze vinden het koudwoorden kruipen door het gras en spugen in elkaars sporen sloten maken sneeën in het landals ik jou was, kon ik kiezen, zei de soldaatdus ik koos dat hij mij wasen verliet het front met de loper in mijn nek en zijn herinneringen in een condoom