Anne Gadellaa

Waar komen Mus en Snorrie vandaan? Aan de basis van dit boek liggen mijn reizen naar IJsland, en daarna vele keren naar Lapland in de winter. Het is een rijkdom aan inspiratie geweest voor: mijn schilderingen, foto’s, een interview met een Sami-vrouw en uiteindelijk dit kinderboek. Het begon jaren geleden met mijn schildering van een meisje op een bootje en een hondje. Eigenlijk hoorde daar een verhaal bij. Dat begon tijdens mijn expositie in de Morgenster te Utrecht. Ik ontmoette Rinske Bouwman, theatermaker in Utrecht. Ook daar hing weer dat schilderijtje. Er moest toch echt een verhaal bij komen, ik had het al lang in gedachten maar het kwam er niet van. Rinske wilde het verhaal wel schrijven, ik zou illustreren. We zouden samen een boek maken. Diezelfde week hadden we direct een afspraak om aan de slag te gaan. Allebei zoekend hoe het vormgegeven moest worden, voor welke doelgroep, hoe lang, hoeveel illustraties. ‘Het moet zich afspelen in het hoge Noorden en er moet een kip, een vos, een rendier en een beer in komen’, dat waren mijn voorwaarden. Mijn liefde voor het Noorden moest er in terug te zien zijn. Om de zoveel weken zaten we in het café 'het Gegeven Paard' in Utrecht te brainstormen. Ik tekende bij het verhaal. Sommige tekeningen had ik al, en daar werd de tekst dan weer door Rinske op aangepast. We zouden een kort, eenvoudig verhaaltje maken. Het moest een klassiek, groot formaat prentenboek worden voor jonge kinderen. We kwamen uiteindelijk bij Boekscout terecht. Prachtig concept maar voor ons achteraf toch teleurstellend. Het was niet wat we er ons van hadden voorgesteld. Uiteindelijk hebben we er ons toen bij neergelegd dat het een leuk project was met als resultaat een leuk, lief, klein boekje: ‘Een huis voor haasje’ en het begin van Mus en Snorrie. Want al gauw vond ik dat de hond, het meisje, het verhaal en de illustraties toch meer aandacht moesten krijgen, dan we ze hadden gegeven in het boekje. De illustraties kwamen slecht uit en ik vond dat ze ook professioneler moesten. Met lood in mijn schoenen vroeg ik Rinske op een dag hoe ze het zou vinden als ik nu mijn eigen verhaal ervan zou maken ... Sportief reageerde ze; ‘maar, als je dat nu wel kunt, dan hebben we toch het doel bereikt!’ Zo blij was ik met dat antwoord. Vanaf dat moment ben ik elke dag aan de slag gegaan en heb ik ons boekje als uitgangspunt genomen. Ik vind werken in photoshop geweldig leuk en ben daarin verder gaan tekenen, en gebruikte mijn foto’s, die ik heb gemaakt in Lapland. Het verhaal kwam. Ik heb veel ervaring met schrijven maar niet met een kinderboek. Het was zo leuk om te bedenken wat er allemaal zou gebeuren, hoe de personages waren en zich ontwikkelden. Ik liep soms ‘s nachts met de hond door de binnenstad van Utrecht te wandelen, en bedacht me bv waarom de kip in het boek nou toch in een Noordpoolgebied terecht was gekomen en wat ik verder met haar moest. De kip was een tijdje echt een blok aan mijn been. Eigenlijk wilde ik wel van haar af, maar ik vond dat ook wel heel makkelijk van mezelf. Ik moest ook Kip een goeie plaats in het verhaal geven. Tenslotte zat ze daar ook zielig in het Noordpoolgebied. Het Rendier met de hangmat was ook even zoeken. Ik ben in Lapland gaan speuren naar een rendier die mij zou aankijken en fysiek zo zou staan, zoals die staat, zodat ik iets met de hangmat kon. En ergens vond ik dat Rendier, ergens stond die daar te schinen voor mijn foto. Dat was dan weer zo’n cadeau! Mijn passie voor het Noordpoolgebied heb ik kunnen uitleven in het verhaal, het is een knipoogje naar vooral Lapland en de Sami. Anna Kuhmunen, die ik eerder heb geïnterviewd in Lapland, komt als tekening terug in het boek. Ik heb hiervoor eerst haar toestemming gevraagd. Ook al herken je haar niet, het voelde toch een beetje als inbreuk. Ze vindt het heel leuk en Mus en Snorrie zijn inmiddels aangekomen in Lapland. Uiteindelijk kwamen al mijn passies samen; Lapland, boek schrijven, illustreren/vormgeven en uitgeven in februari 2022 in eigen beheer. Verschillende mensen hebben mee kunnen lezen en feedback gegeven. Zo was mijn eerste eind wat traumatisch voor de lezertjes en allemaal wat kort door de bocht. Het mocht wat meer body krijgen en dat was zooooo fijn! Ik kon schrijven en bedenken, wat ik maar wilde. Ik was niet beperkt tot die paar regels die we onszelf hadden opgelegd in het eerste boekje. Door het schrijven van dit boek, was ik elke dag in mijn favourite streek! Heerlijk. Ik heb inmiddels een paar boekpresentaties gehad en het verhaal al een paar keer op de basisschool voorgelezen, en als de kip in het boek leert kukelen, doet de hele klas mee. Dat is grappig, dat bedenk je je niet van tevoren. Inmiddels heb ik veel positieve reacties op het boek en ligt Mus en Snorrie nu bij het Centraal Boekhuis! Ik hoop dat veel kinderen van mijn verhaal en tekeningen gaan genieten en ze kunnen erop rekenen dat er een vervolg komt. Ik kan niet wachten. Reacties blijven welkom! Anne Gadellaa, Utrecht annegadellaa@yahoo.com https://musensnorrieendekipvandeburen.blogspot.com/