Baudolino

Na 'De naam van de roos', 'De slinger van Foucault' en 'Het eiland van de vorige dag' was dit de vierde lijvige roman van de Italiaanse schrijver en hoogleraar semiotiek (1932). De formule is eigenlijk min of meer bekend: een spannend en enigszins mysterieus verhaal met een kern vol middeleeuwse geschiedenis, in dit geval de vernietiging van Constantinopel in 1204. Bij die gebeurtenis treffen we de titelfiguur aan, een ruim zestigjarige avonturier en aartsleugenaar die in keizer Frederik zijn grote voorbeeld (en pleegvader) heeft gevonden, en die nu aan het welwillende oor van een geschiedschrijver zijn leven vertelt. Daarin vlecht Eco werkelijkheid en fantasie dooreen: enerzijds het gecompliceerde verhaal van keizerrijken, godsdienstoorlogen, stadstaatjes en intriges, anderzijds de vreemde reizen die Baudolino maakt en waarover hij lustig fantaseert. Alles zeer vermakelijk en onderhoudend, maar ook bijzonder complex en overdreven erudiet geschreven, met het plot van een jongensboek tegen een absurd complexe historische achtergrond.