Dansen op vulkanen

In Dansen op vulkanen wordt een gevoelig beeld geschetst van de Bruzische ziel met al haar bijzonderheden. Uit de fijnzinnigheid waarmee hij de diverse situaties beschrijft blijkt dat Tekke houdt van Zuid - Itali en met name van Calabri in al zijn nuances.
Als typisch exponent van de Noordelijke cultuur heeft Tekke zich ondergedompeld in de degelijkse werkelijkheid van het Calabrese leven. Aanvankelijk met wat moeite, wat begrijpelijk is in een wereld die is gebaseerd op parameters die haast tegenovergesteld zijn aan die van de wereld waarin hij zijn cultureel referentiekader heeft gevormd, maar langzaamaan is hij (zoals hij ook zelf beweert) bijna Calabrees geworden. In navolging van de ‘grote’ Engelse reizigers, die verhaalden over een land rijk aan cultuur, schoonheid en magie, beschrijft Tekke ‘zijn’ Calabri misschien ge pireerd, zoals Norman Douglas, door de onweerstaanbare verleiding een continu it te vinden in de Grieken van gisteren en de hedendaagse bevolking, de onsterflijken van toen en de herders van nu.
Net als die Engelse reizigers, heeft Remko Tekke eenvoudige zaken benaderd en die met zorg en respect beschreven, waarbij hij duidelijk hun waarde heeft ingezien; ook hij legt het land en de mensen uit terwijl hij die probeert ‘te lezen met nuchtere, maar vergevingsgezinde ogen en liefde voor de waarheid in de plooien van het verhaal.’
Na een tijdje in Nederland te hebben verbleven, keert REMKO TEKKE terug in Reggio Calabria, waar hij eerder een paar jaar woonde, studeerde en werkte. Hij beschrijft de wonderlijke wereld die hij zo intens heeft gemist en waarmee hij een heel gepassioneerde haat - liefde - verhouding heeft.