De cellist van Sarajevo

Tijdens het beleg van Sarajevo zit een cellist aan zijn raam en speelt het adagio in G Mineur van Albinoni. Terwijl het muziekstuk opklinkt, ontploft op de straat beneden hem een bom. Alle tweeëntwintig mensen die in een rij staan om brood te kopen komen om. De musicus draagt zijn cello naar de verwoeste straat en speelt het adagio ter nagedachtenis van de doden. Hij speelt evenveel dagen als er slachtoffers vielen. Ondertussen zet de vernietiging van de stad zich voort.

De cellist van Sarajevo volgt tweeëntwintig dagen lang de gang van drie inwoners van de belegerde stad. De jonge vrouw Pijl is een briljante sluipschutter, bakker Kenan Šimunovic gaat om de vier dagen de straat op om voor zijn gezin jerrycans met water te vullen en Dragan Isovic droomt van hereniging met zijn vrouw en zoon die hij enkele maanden eerder de stad uitsmokkelde. Via de belevenissen van Pijl, Kenan en Dragan wordt het alledaagse leven opgeroepen in een gebroken stad. En de cellist speelt voort, elke dag opnieuw, om vier uur precies.

De heldere toon en het afgewogen vertelritme van De cellist van Sarajevo voeren de lezer onherroepelijk mee. De jonge Canadees Steven Galloway schreef een diep menselijk verhaal over overleven, het eren van doden, over wreedheid, lijden en moed. En over de verleiding te haten en de weigering dat ook daadwerkelijk te doen.