De prooien van de vulkaan

Een licht briesje speelt door het gebladerte in de hitte van de dag. Alles lijkt ingeslapen. Het heldere water van de baai glinstert onder de azuurblauwe hemel en kleine golfjes knabbelen aan het strand, dat nog nooit door mensen betreden lijkt. Toch zijn ze er geweest. Nog maar kort geleden legde een boot aan bij de ingang van de lagune en naderde een sloep het strand. Als er aan boord van de Amphitryon geen muiterij was uitgebroken, zouden ze misschien nooit op deze oever zijn achtergelaten... Het oproer was hevig en wreed geweest. De zeelui wilden hen doden en dat had ook maar weinig gescheeld! Gelukkig greep een grote matroos in. Hij vroeg clementie voor de jonge reizigers, die immers niets te maken hadden met de gang van zaken op het schip. Uiteindelijk stemden ze erin toe hen op een verlaten kust aan land te zetten zodat ze hen niet zouden kunnen verraden. En zo bleven Alex en Enak, alleen en ten einde raad, op het strand achter ...