Geloven

Het is de tijd vóór de grote afval, de jaren vijftig. Nog stroomt 's zondags, onder het onbeschroomd luiden der klokken, het volk naar de kerk, de enorme neogotische in de binnenstad, de bescheiden fris-moderne in de exploderende buitenwijken; nog roepen de bisschoppen in hun gezamenlijke herderlijke schrijvers die 'in alle kerken en kapellen waarover een rector is aangesteld van de preekstoel -worden voorgelezen' de gelovigen op verre te blijven van film, lichtzinnige lectuur en concurrerende radio-omroepen; nog houden de katholieke scholen de geslachten uit elkaar en zitten voor Gods altaar de mannen aan de mannen- en de vrouwen aan de vrouwenkant. Was het mogelijk jong en gelukkig te zijn in die tijd? Hoe religie een jong leven verpestte is zo vaak en zo overtuigend beschreven dat het een natuurwet lijkt. Elling doorbreekt liet taboe en laat zien dat het mogelijk was te leven niet de mystiek van de sacramenten, met het ritme van de jaarkring van kerkelijke feesten, met al de glorie en de misère van zonde en verlossing... en niettemin, nee, juist daardoor redelijk gelukkig te zijn. Deze evocatie van de vreugden van het geloven is zo, behalve een amusante en stichtelijke vertelling, een niet te verwaarlozen bron voor de mentaliteitsgeschiedenis van de jaren vijftig van deze eeuw.