In Remersdaal

De dichter dicht de dood, omsingelt hem in woorden - en beseft dat het grote wit waarin de woorden drijven, de dood is die aan het vers ontsnapt en op zijn beurt hém groots omsingelt, telkens weer. In zijn zevende dichtbundel poogt Frans Budé (Maastricht, 1945) opnieuw op lucide wijze de dood een plaats in het leven te geven. Hij plakt pleisters op de wond die nooit-helend trekt en schrijnt:landschappen, de natuur, de liefde, het kleine leven. Het besef van de vergankelijkheid wordt erdoor verzacht, niet weggenomen. De dichter rest het woord. Intens en zonder ophef schrijft Budé verder aan zijn verstilde, sensibele oeuvre.