Kleurige stenen

Kleurige stenen is de titel van een bundel van zes verhalen die in 1853 verscheen. Beroemd is het voorwoord, waarin Stifter als antwoord op de revolutie van 1848 en op het verwijt dat in zijn werk het onbeduidende, het kleine overheersend zou zijn, zijn filosofie van de ‘zachte wet’ verkondigt. Met name het schijnbaar onbeduidende, de stille groei van de natuur, de alledaagse zorgen van de mens, houden volgens Stifter de wereld en de mensen in stand en niet wat doorgaans groots genoemd wordt, plotseling natuurgeweld of menselijke hartstocht.

Het paradoxale is dat in de zes verhalen natuurgeweld, menselijk falen en vervreemding wel degelijk een grote rol spelen. De spanning die zo ontstaat oefent een magische aantrekkingskracht uit. In het bekendste verhaal, ‘Bergkristal’, verdwalen twee kinderen in de kerstnacht in het dodelijke ijs van een gletsjer en worden op een wonderbaarlijke manier door dezelfde natuur gered.

Adalbert Stifter (1805-1868) was schrijver, landschapsschilder en schoolinspecteur. Hij geldt als een van de bekendste Oostenrijkse schrijvers uit de Biedermeierperiode. Hij was aanhanger van de Revolutie van 1848 en werd gekozen als parlementslid in de Paulskirche te Frankfurt.

'De verhalen van Stifter zijn nu in een puike vertaling verschenen en een plezier om te lezen.' – Michaël Zeeman in de Volkskrant

'De nu fraai uitgegeven en door Wilfred Oranje subliem vertaalde bundel Kleurige Stenen biedt met zes novellen een uitstekende introductie tot Stifter.' - Trouw

'Kleurige stenen is een verademing voor wie het jachtige en op sensatie beluste proza van vandaag beu is. […] Dis is geen proza voor snelheidsduivels, wél voor iedereen die troost wil vinden in de schoonheid van het trage en in de waarheid van het kleine. Modern niet?' – De Morgen

'Stifter heeft in zijn verhalen een plaats ingeruimd voor deze onooglijke, gewone mensen en hij weet ze te 'romantiseren'. Hij is een ziener, want hij ziet het buitengewone in het alledaagse.' - Nederlands Dagblad