Palomar

'Als je eenmaal begint één onkruidplantje uit te trekken, ontdek je er meteen iets verderop weer eentje, en dan nog een en weer een. Om kort te gaan, dat lapje grastapijt dat maar een beetje bijgewerkt leek te hoeven worden, ontpopt zich als een ordeloze jungle.'

In Palomar schetst Italo Calvino het vermakelijke beeld van een man die zijn blik als een telelens richt op wat hem dagelijks onder ogen komt. Meneer Palomar is geen dromer, maar een denker, die door zijn obsessieve werkwijze van iedere mug een olifant maakt. Zijn geïsoleerde aandacht voor de dingen heeft een gemoedstoestand tot gevolg die hem een normale omgang met zijn medemens belet. Zwijgend probeert Palomar zich aan zijn omgeving te onttrekken en een eigen moraal te vormen. Maar is hij in staat de taal van de buitenwereld die zich aan hem opdringt, volledig buiten te sluiten?