Postfris

Kees van Domselaar schrijft poëzie waarin de zogenaamde grote emoties veelal in hun naakte eenvoud wordt beschreven. Als een ongestempeld zegel, zo kondigt zijn debuut zich aan blijkens de titel, die het postmodernisme als gangbare bestempeling op voorhand relativeert. Deze bundel is, met andere woorden, nadrukkelijk geadresseerd aan lezers. Van Domselaars poëzie leunt weliswaar op de traditie, maar laat zich voeden door een authentieke, enigszins melancholiek getoonzette vorm van proefondervindelijkheid, hier en daar verwantschap vertonend met het werk van Pessoa. Het is poëzie waarin de dichter zich bewust toont 'van de schaarste van zijn zomers', waarin gaarne het glas wordt geheven 'vol eeuwige vragen', waarin men zich een blik gunt 'door de openslaande deuren van het weten', schermutselt met de tijd en op een goede morgen wakker wordt 'als zoekopdracht'.