Projectie

De afgelopen jaren worden er steeds meer kunstpublicaties en tentoonstellingen gewijd aan het fenomeen van het geprojecteerde beeld. Luidt de kunst daarmee het afscheid in van een oubollige, tot verdwijnen gedoemde beeldtechnogie? In het merendeel van dergelijke tentoonstellingsprojecten gaat het namelijk in de eerste plaats om het analoge beeld, om de rijke geschiedenis van de cinematische ervaring, om het ’ spel van licht en schaduw’ dat de mens al sinds de hoogtijdagen van Athanasius Kircher, een van de talrijke voorvader en tentoonstellings initiatieven is dat het projectiebegrip daarbij eng technologisch wordt opgevat: alsof ‘projectie’ als zodanig staat of valt bij het voortbestaan van één bepaalde beeldproductietechniek.In Projectie daarentegen staat projectie in de breedste zin van het woord centraal. Hierin is het projectiebegrip een cruciaal concept in de ontwikkeling van het westerse denken in zijn volle semantische rijkdom recht gedaan. door het zowel letterlijk als figuurlijk te denken: als een bepaald type beeldproductie, maar ook als een manier van kijken en van beelden ervaren, van denken en van denken vormgeven, en ten slotte als ‘project’, een term die niet zonder reden een reeks maatschappelijke en politieke dimensies in het spel brengt.