Simone Weil

Een Frans-Joodse vrouw, van een uitzonderlijk intellect, die in haar korte leven (1909-1943) de nood en twijfel, de godverlatenheid en het heimwee naar het geloof, dat de moderne mens kenmerkt, a.h.w. heeft belichaamd. Pas na haar dood (zij stierf in onvrijwillige ballingschap in een Engels hospitaal) werden geschriften van deze docente in de filosofie, van deze fabrieks- en landarbeidster gepubliceerd. Zij vonden sterke weerklank bij hen die haar compromislose waarheidsdrang, in haar hartstochtelijke honger naar het Absolute, in haar extreme solidariteitsbesef met de lijdende en ongelukkigen, de krachten herkenden die ook henzelf - zij het in veel zwakkere mate - bewogen. Simone Weil behoort tot die zeldzame mensen (zijn zij uitverkorenen of gedoemden?) die aan lichaam en ziel de spanning tussen strijdbaarheid en weerloosheid moeten doorstaan. Zij vormen zelf het slagveld waarop zich de worsteling van de eeuwigheid om al wat tot de tijd behoort in zijn greep te krijgen, voltrekt. In de vijftiger jaren kregen Simone Weils geschriften ruimere bekendheid. Deze vrouw heeft rusteloos en consequent de pelgrimage naar het volstrekt Heilige gewaagd. Zij is en wil niet meer zijn dan de stem van een roepende in de woestijn. Het is de bedoeling van de auteur ons niet alleen die stem te doen horen, maar ook onze aandacht te wekken voor het zeer eigen getuigenis dat eruit klinkt.