De onrustzaaier

Moeiteloos heeft het de tand des tijds doorstaan: De onrustzaaier van Willem van Maanen. Een vergeten meesterwerk, dat zich kan meten met de beste literatuur van de jaren vijftig. Na bijna 20 jaar brengt de Prom een nieuwe editie, uit eerbetoon voor de schrijver die met Een huis van lief en leed (2000) lovende kritieken oogstte en het tot de shortlist van de AKO literatuurprijs bracht.

De onrustzaaier is Van Maanens tweede roman en verscheen in 1954. De titel slaat op het nieuwe hoofd van de openbare school in een klein provinciestadje, een charismatische figuur die al spoedig na zijn aanstelling het gewone leven op zijn kop zet met opruiende filosofieën.

Opruiend, tenminste, voor de notabelen van de stad, die zenuwachtig worden van het al te gezonde verstand van 'meester Chris' en slechts een jaar nodig hebben de nieuwlichter weer uit hun midden te bannen. Aanleiding daartoe is een reeks bizarre voorvallen, die - zo droog-surrealistisch als ze zijn opgediend - nu doen denken aan de films van Alex van Warmerdam.

Het verhaal wordt verteld door de even weifelmoedige als hypocriete notaris Pilaar (Pilatus), die een onvervalst Van Maanen-thema vertegenwoordigt: dat van vriendschap en verraad.