Barsten zonder te breken

Al jarenlang belooft de westerse psychologie dat we tot een optimale persoonlijke ontwikkeling kunnen komen door het opbouwen en verstevigen van het ego. We zijn opgegroeid met het ideaalbeeld van een sterk, geïndividualiseerd zelf dat door bekrachtiging steeds meer vorm krijgt.
Mark Epstein kiest vanuit zijn psychiatrische kennis en zijn persoonlijke ervaring met meditatie voor een andere benadering. Zijn uitgangspunt is dat de westerse opvatting van het zelf ernstige gebreken vertoont, omdat geluk niet voortkomt uit het verkrijgen van materieel of psychisch bezit, geluk komt voort uit het vermogen om los te laten. Epstein draagt veel kennis aan uit de twee gebieden die hem wezenlijk interesseren, het boeddhisme en de westerse psychotherapie, en verweeft die tot nieuwe denkbeelden. Zo laat hij bijvoorbeeld zien dat het geluk waarnaar wij verlangen, afhangt van het feit of we de behoefte van het ego om te doen in evenwicht kunnen brengen met ons inherente vermogen om te zijn. Vaak verwijst hij naar de ideeën van de Engelse psychoanalyticus D.W. Winnicot over de ontwikkeling van het jonge kind, het vermogen om alleen te zijn en het vermogen om los te laten. De theoretische beschouwing wordt afgewisseld met het verhaal van een patiënt, een boeddhistische metafoor of een kleurrijke gebeurtenis uit Epsteins eigen verleden. Hiermee illustreert hij psychologische en spirituele kernbegrippen als leegte, verbondenheid, hartstocht en bevrijding.